من گلناز آتش زر ، متولد اسفند ماه ۱۳۷۳ هستم.

مثل بیشتر هنرمندها که از دوران بچگی متوجه علاقه ی بیش از حدشان به هنر شدند من هم از سن ۴-۵ سالگی بیشترین ساعات روز ام را مشغول به نقاشی و درست کردن کاردستی بودم و فعالیت هنری ام را با نواختن ساز تنبور از ۹ سالگی و گیتار از ۱۲ سالگی شروع کردم و در ۱۸ سالگی تصمیم گرفتم وارد عرصه ی طراحی و دکوراسیون بشوم.

سال 1392 با انتخاب رشته ی مهندسی معماری ، دانشگاهم را شروع کردم و به موازات رشته ی معماری ، موفق به اخذ دیپلم موسیقی نیز شدم.

در سالهای دانشجویی مشغول به دیزاین دکوراسیون داخلی و طراحی نما و همچنین ساخت ماکت های حجمی از طراحی های سه بعدی بودم ولی باید بگویم قرار گرفتن در مسیر اصلی زندگی کار راحتی نیست.

میدانستم که باید صبور و مصمم بمانم و روحیه ی جستوجو گری ام را زنده نگه دارم ، انگار که گویی چیزی در من گم شده باشد باید پیدایش میکردم.

به واسطه ی نرم افزار های طراحی از جمله راینو طراحی زیورالات را شروع کردم و به دنبالش ساخت زیورالات را تجربه کردم.

این همان روحیه ی جستوجوگری من بود که برای پیدا کردن چیزی که در وجودم جای خالی اش را حس میکردم مدام نیازمند تجربه کردن بود و این شد که دوره های آکادمیک متنوعی از هنرهای تجسمی را شرکت میکردم و به دیدن گالری و ‌نمایشگاه های مختلف برای آشنایی با تفکر و دیدگاه افراد مختلف میرفتم و خودم را در تک تک آثار خلق شده تصور میکردم.

درست در سال 1394 که دانشجوی ترم چهارم بودم خودم را وسط سازه های چوب و رزینی پیدا کردم.

از دیدگاهم نسبت به محیط زندگی ام برایتان بگویم خلاصه اش این است که من تا به امروز تمام اشیاء محیط اطرافم را از چوب و رزین تصور میکنم و با دیدن هر محصول و با هر متریالی ، اولین موضوعی که ذهنم درگیرش می شود این است که چگونه نمونه ی رزینی اش را خلق کنم.

درست در این نقطه میتوانم بگویم راهم را پیدا کردم و قطعاً دست از آموزش برنمیدارم زیرا که انسان به دنیا آمده تا جهان هستی مطلوبش را کشف کند و قطعاً ما با آموزش دیدن و به روز شدن در دنیای حرفه ای ها جای خواهیم داشت.

در طی این دوران ، دوره های هنری و استادی بسیاری را گذراندم که به لطف زندگی سبز رنگم ، مدرس هنرجوهای بسیاری بوده ام و آنان را برای رسیدن به اهدافشان راهنمایی کرده ام و امروز همچنان ، خودم پا به پای آنان هنرجو هستم و هنرجو میمانم.